Wanneer help je?

Wanneer help je wel, en wanneer help je niet?
Waarom helpen we onze medemens en de wereld überhaupt?

Er gebeuren vele grote rampen in de wereld. Overstromingen, aardbevingen, oorlogen en genocides. En er vinden ook kleine rampen in je omgeving plaats: scheiding, dood, ziekte, brand, beroving. Om maar een paar voorbeelden te noemen.

Sommige mensen vinden het teveel om aan te zien. Ze worden verlamd door de ellende of de hoeveelheid. Het grijpt ze naar de keel, en ze sluiten zich af. Of ze huilen stilletjes in een hoekje. Ze doen niks.

Anderen leven van rampen. Ja, precies zoals ik het zeg: ze leven van rampen. Ze willen anderen ‘helpen’ en halen voldoening uit het gevoel dat ze nodig zijn. Zij móeten helpen. Het is bijna dwangmatig, en soms ook onnadenkend en contraproductief.

En natuurlijk is er ook een middenweg. Mensen die zich niet afsluiten, en zich er niet onnadenkend instorten. Ze zoeken continu naar een balans, en reflecteren op hun motieven en acties.

wanneer help je

Het is altijd zoeken naar een balans:
Wanneer help je wel, en wanneer help je niet?
Wie help je wel, en wie help je niet?
Wat doe je wel, en wat doe je niet?

Er zijn geen vaste criteria om te bepalen wanneer het goed is om te helpen, voor wie het goed is om te helpen, en wat het goede is om te doen. Ja, er zijn protocollen, visies, missies. En voor ons individuele zelf hebben we vast ook een keer criteria opgesteld – wellicht hebben we er zelfs een mooie visie bij bedacht – maar als het er op aan komt, gaat het vaak om onbewuste motieven.

Onze handelingen worden vaak door andere, onbewuste redenen gestuurd, en niet door de redenen die wij mooi even rationeel bedacht hebben. Soms zijn het helemaal geen altruïstische motieven, maar gaat het om onze leefwereld, ervaringen en pijn, die we relateren aan de ramp die we voor onze ogen zien voltrekken.

Wil je helpen omdat je leed niet aan kan zien? Omdat het jou te veel pijn doet? Of wil je juist niet helpen omdat je leed niet aan kan zien? Omdat het jou te veel pijn doet?

Wil je het gevoel hebben dat jij nodig bent, dat jij er toe doet?
Of krijg je juist het gevoel dat jij er niet toe doet, wat je ook doet?

Wil je helpen omdat je een slachtoffer persoonlijk kent? Of iemand kent die er min of meer bij betrokken is? Of wil je juist de anonieme slachtoffers helpen, waar niemand naar om kijkt?

Krijgen de rampen die door de natuur veroorzaakt zijn jouw aandacht en hulp? Omdat dat niemands schuld is? Of krijgen juist de rampen veroorzaakt door de mens, jouw aandacht en hulp? Omdat de ramp te voorkomen was?

Wat zeik je nu? Wat doet het er toe waarom we helpen? Het gaat toch uiteindelijk om de intentie? Ik bedoel het toch goed?!

Nee, het gaat niet om de intentie. Met goede bedoelingen koop je niks.

Goede bedoelingen alleen blijven in je hoofd of hart zitten.
Goede handelingen creëren een werkelijkheid.

Wat je doet, doet er toe.

Email this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+Share on StumbleUponShare on Reddit

Previous post:

Next post: