Social Ecology

social ecologySocial Ecology is een filosofie die het verband tussen de ecologische crisis en het onderdrukken van minderheden beschrijft.

De ecologische crisis heeft kunnen ontstaan doordat er In de maatschappij sociale structuren bestaan van het willen heersen over en beheersen van anderen, met name inheemse volkeren en minderheden. De dominante groep heeft dan voordelen en de onderdrukte groep lijdt daaronder. Volgens Social Ecology is dominantie niet alleen een sociale structuur, maar ook een bepaalde mindset. Deze mindset van het willen overheersen en beheersen wordt door iedereen geïnternaliseerd: het wordt als normaal gezien om te heersen en overheersen.

Het willen heersen over en beheersen gebeurt ook bij de natuur.

Volgens Social Ecology wil de mens door zo’n heersers mindset de natuur naar zijn hand zetten en uitbuiten, wat tot de ecologische crisis heeft geleid. Culturen die sterk hiërarchisch zijn, zouden ook vaker de natuur uitbuiten. Deze zijn namelijk zo ingericht dat je makkelijker toegang hebt tot middelen die beheersing faciliteren (denk aan technologie voor landbouw). Je zou kunnen denken: die middelen zijn er voor meer economische efficiency. Maar succes wordt in zo’n maatschappij of cultuur vaak toegekend als je kunt heersen en beheersen. M.a.w. je hebt succes als je veel mensen in dienst hebt en meer winst maakt, en daarmee ook meer macht hebt.

De ecologische crisis is dus vooral een sociaal probleem.

Een maatschappij is een creatie van mensen, georganiseerd en gestructureerd door mensen met als doel dat het hen dient. Daarom moet je kijken naar wat voor effect een bepaalde maatschappij heeft op verschillende groepen, inclusief de natuur.

Volgens Social Ecology moeten we streven naar volledige vrijheid.

We zijn pas echt vrij als we op elk vlak vrij zijn van alle overheersing en beheersing: fysiek, sociaal, juridisch, psychologisch, intellectueel en emotioneel. Een dwangmatige autoriteit is dan ook nooit toegestaan. Besluiten moeten gedecentraliseerd genomen worden, waarbij individuen elkaar complementeren en samenwerken, zonder dat de een meer macht heeft dan de ander. De mensen die direct geraakt worden door een bepaalde maatregel, mogen er over beslissen. Het ideaal is een anarchistische gemeenschap die lijkt op een ecosysteem: divers, gebalanceerd en harmonieus. Duurzaamheid is daarbij een onderdeel van een levensstijl, en niet slechts een middel om bepaalde individuele problemen op te lossen (bijvoorbeeld alleen de landbouw of alleen de energievoorziening).